6 sierpnia 1888 (Bukowa, gub. piotrkowska) — 11 czerwca 1964 (Londyn)
Janusz Julian Głuchowski urodził się 6 sierpnia 1888 r. w Bukowej w guberni piotrkowskiej (Królestwo Polskie) jako syn Mariana Głuchowskiego herbu Prus II i Marii z Ziółkowskich herbu Korczak (1861–1944). Uczęszczał do gimnazjum w Częstochowie, gdzie wstąpił do tajnej organizacji „Promieniści" i brał udział w strajku szkolnym 1905 r. W tym samym roku wstąpił do Organizacji Bojowej PPS, w której działał do 1908 r.; podczas jednej z akcji bojowych został ranny. Zagrożony aresztowaniem wyemigrował do Belgii, gdzie studiował na politechnice w Liège. W sierpniu 1909 r., wspólnie z Tadeuszem Piskorem, założył belgijski oddział Związku Walki Czynnej, następnie Związku Strzeleckiego, którego został zastępcą komendanta. W 1912 r. ukończył kurs oficerski Związku Strzeleckiego w Stróży pod Krakowem.
W kwietniu 1914 r. dowodził plutonem strzeleckim w letniej szkole w Oleandrach pod Krakowem. 2 sierpnia 1914 r., w noc poprzedzającą wymarsz Pierwszej Kompanii Kadrowej, wszedł w skład siedmioosobowego patrolu Władysława Beliny-Prażmowskiego — „Siódemki Beliny" — który tej nocy przekroczył granicę zaboru rosyjskiego pod Kocmyrzowem. Jest to pierwszy patrol kawaleryjski Wojska Polskiego XX wieku. Z patrolu wyrósł szwadron beliniaków, a następnie 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich, w którym Głuchowski dowodził kolejno plutonem, szwadronem, dywizjonem, a od 1917 r. — całym pułkiem. 9 października 1914 r. awansowany na podporucznika przez Komendanta Piłsudskiego osobiście (Kwatera Główna, Jakubowice). W listopadzie 1916 r. — rotmistrz. Po kryzysie przysięgowym 1917 r. internowany w forcie Beniaminów, następnie w obozie jenieckim Werl w Westfalii.
W listopadzie 1918 r. w Lublinie sformował 3 Pułk Ułanów, przemianowany 30 grudnia 1918 r. na 7 Pułk Ułanów Lubelskich (od 1937 r. oficjalnie im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego). Dowodził nim w wojnie polsko-bolszewickiej do lipca 1920 r. 29 maja 1920 r. awansowany na pułkownika ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920 r. Od lipca 1920 r. dowodził I Brygadą Jazdy, na której czele odznaczył się m.in. w bitwie pod Zasławiem. W latach 1924–1925 ukończył II Kurs Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Od października 1925 r. — dowódca 4 Dywizji Kawalerii. 16 marca 1927 r. mianowany generałem brygady ze starszeństwem od 1 stycznia 1927 r. W latach 1930–1933 komendant Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie, w latach 1933–1935 dowódca Okręgu Korpusu nr X w Przemyślu. 5 października 1935 r. w gabinecie premiera Felicjana Sławoja Składkowskiego objął urząd I Wiceministra Spraw Wojskowych Rzeczypospolitej Polskiej, który sprawował do września 1939 r.
We wrześniu 1939 r. wydał rozkaz powołujący Dowództwo Obrony Warszawy gen. Waleriana Czumy oraz polecenie ewakuacji lotnictwa do Rumunii. Sam internowany w obozie Băile Herculane. Jesienią 1940 r. zbiegł do Palestyny, w styczniu 1941 r. dotarł do Londynu. 21 marca 1941 r. mianowany generałem do dyspozycji Naczelnego Wodza. Od października 1941 r. dowodził Brygadą Szkolną w Szkocji, od 23 września 1943 r. — Jednostkami Wojska w Wielkiej Brytanii. 1 czerwca 1945 r. awansowany na generała dywizji — najwyższy stopień, jaki osiągnął. Po rozwiązaniu Polskich Sił Zbrojnych pozostał na emigracji w Londynie, sprzeciwiając się powrotowi do PRL.
Współzałożyciel i dożywotni Prezes Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Przewodniczył Kołu Generałów oraz kołom pułkowym (m.in. 7 Pułku Ułanów Lubelskich). Zmarł 11 czerwca 1964 r. w Londynie. Pochowany na Old Brompton Cemetery, kwatera weteranów nr 576.
Odznaczenia polskie: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (30 czerwca 1921), Krzyż Niepodległości z Mieczami (2 sierpnia 1931), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928), trzykrotnie Krzyż Walecznych, dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi (1928, 1939). Odznaczenia zagraniczne: Komandoria Legii Honorowej (Francja), Order Łaźni — CB (Wielka Brytania), Order Trzech Gwiazd (Łotwa), Order Lāčplēsisa (Łotwa), Order Gwiazdy Rumunii.