Córka PułkowaDaughter of the RegimentFilha do RegimentoTochter des RegimentsDochter van het RegimentFille du Régimentטאָכטער פֿונעם רעגימענט

Zulejha bek Jedigar-Kalinowska pisze z Madrytu do Krzysztofa „Jurasia” — 30 lipca 1992, apel o sztandar 7 P.Uł. (ARG/V/766)Zulejha bek Jedigar-Kalinowska writes from Madrid to Krzysztof „Juraś" — 30 July 1992, an appeal for the standard of the 7th Lublin Uhlan Regiment (ARG/V/766)Zulejha bek Jedigar-Kalinowska escreve de Madri para Krzysztof „Juraś" — 30 de julho de 1992, um apelo pelo estandarte do 7.º Regimento de Ulanos de Lublin (ARG/V/766)Zulejha bek Jedigar-Kalinowska schreibt aus Madrid an Krzysztof „Juraś" — 30. Juli 1992, ein Appell für die Standarte des 7. Ulanenregiments von Lublin (ARG/V/766)Zulejha bek Jedigar-Kalinowska schrijft vanuit Madrid aan Krzysztof „Juraś" — 30 juli 1992, een oproep voor het vaandel van het 7e Lublin-ulanenregiment (ARG/V/766)Zulejha bek Jedigar-Kalinowska écrit de Madrid à Krzysztof « Juraś » — 30 juillet 1992, un appel pour l'étendard du 7e régiment de uhlans de Lublin (ARG/V/766)Zulejha bek Jedigar-Kalinowska שרײַבט פֿון מאַדריד צו Krzysztof „Juraś" — 30טן יולי 1992, אַ רוף פֿאַרן פֿאָן פֿונעם 7טן לובלינער אולאַנען־רעגימענט (ARG/V/766)

AutorAuthorAutorAutorAuteurAuteurמחבר: Marek Skonieczny

Azer w polskiej kawaleriiAn Azerbaijani in the Polish cavalryUm azerbaijano na cavalaria polonesaEin Aserbaidschaner in der polnischen KavallerieEen Azerbeidzjaan in de Poolse cavalerieUn Azerbaïdjanais dans la cavalerie polonaiseאַן אַזערבײַדזשאַנער אין דער פּוילישער קאַוואַלעריע

Historia Veli bek Jedigara (1897-1971) jest opowieścią o tym, że patriotyzm polski w XX wieku przybierał najróżniejsze formy etniczne i religijne. Urodzony 31 października 1897 roku w majątku rodzinnym Tekeli w bekostwie Borczało na Kaukazie (gubernia tyfliska Cesarstwa Rosyjskiego), był synem Sadich Beka i księżniczki Olgi Russiwa-Kroczibaczew. Azerbajdżanin. Muzułmanin. W 1915 roku zdał maturę w Tyflisie (dziś Tbilisi), następnie wstąpił do armii rosyjskiej. Po rewolucji 1917 przeszedł do nowotworzonej armii niepodległej Azerbejdżańskiej Republiki Demokratycznej, po jej upadku w 1920 — emigracja i ostatecznie Polska.The story of Veli bek Jedigar (1897–1971) is a tale of how Polish patriotism in the 20th century took on the most varied ethnic and religious forms. Born on 31 October 1897 on the family estate of Tekeli in the bekdom of Borchalo in the Caucasus (Tiflis Governorate of the Russian Empire), he was the son of Sadich Bek and Princess Olga Russiva-Krochibachev. An Azerbaijani. A Muslim. In 1915 he passed his matriculation exam in Tiflis (today Tbilisi), then joined the Russian army. After the 1917 revolution he transferred to the newly formed army of the independent Azerbaijan Democratic Republic, and after its fall in 1920 — emigration and ultimately Poland.A história de Veli bek Jedigar (1897–1971) é um relato de como o patriotismo polonês no século XX assumiu as mais variadas formas étnicas e religiosas. Nascido em 31 de outubro de 1897 na propriedade familiar de Tekeli no bekato de Borchalo, no Cáucaso (Governadoria de Tíflis do Império Russo), era filho de Sadich Bek e da princesa Olga Russiva-Krochibachev. Azerbaijano. Muçulmano. Em 1915 prestou o exame de conclusão em Tíflis (hoje Tbilisi), depois ingressou no exército russo. Após a revolução de 1917 transferiu-se para o recém-formado exército da independente República Democrática do Azerbaijão, e após sua queda em 1920 — emigração e, por fim, a Polônia.Die Geschichte von Veli bek Jedigar (1897–1971) ist eine Erzählung darüber, wie der polnische Patriotismus im 20. Jahrhundert die vielfältigsten ethnischen und religiösen Formen annahm. Geboren am 31. Oktober 1897 auf dem Familiengut Tekeli im Bektum Borchalo im Kaukasus (Gouvernement Tiflis des Russischen Reiches), war er der Sohn von Sadich Bek und der Fürstin Olga Russiva-Krochibachev. Ein Aserbaidschaner. Ein Muslim. 1915 legte er sein Abitur in Tiflis (heute Tbilisi) ab, dann trat er in die russische Armee ein. Nach der Revolution von 1917 wechselte er in die neu gebildete Armee der unabhängigen Demokratischen Republik Aserbaidschan, und nach deren Fall 1920 — Emigration und schließlich Polen.Het verhaal van Veli bek Jedigar (1897–1971) is een vertelling over hoe het Poolse patriottisme in de 20e eeuw de meest uiteenlopende etnische en religieuze vormen aannam. Geboren op 31 oktober 1897 op het familielandgoed Tekeli in het bekdom Borchalo in de Kaukasus (gouvernement Tiflis van het Russische Rijk), was hij de zoon van Sadich Bek en prinses Olga Russiva-Krochibachev. Een Azerbeidzjaan. Een moslim. In 1915 deed hij zijn eindexamen in Tiflis (tegenwoordig Tbilisi), waarna hij bij het Russische leger ging. Na de revolutie van 1917 stapte hij over naar het nieuw gevormde leger van de onafhankelijke Democratische Republiek Azerbeidzjan, en na haar val in 1920 — emigratie en uiteindelijk Polen.L'histoire de Veli bek Jedigar (1897–1971) est un récit de la manière dont le patriotisme polonais au XXe siècle a pris les formes ethniques et religieuses les plus variées. Né le 31 octobre 1897 dans le domaine familial de Tekeli dans le bekat de Borchalo au Caucase (gouvernorat de Tiflis de l'Empire russe), il était le fils de Sadich Bek et de la princesse Olga Russiva-Krochibachev. Un Azerbaïdjanais. Un musulman. En 1915 il passa son baccalauréat à Tiflis (aujourd'hui Tbilissi), puis rejoignit l'armée russe. Après la révolution de 1917, il passa à l'armée nouvellement formée de la République démocratique indépendante d'Azerbaïdjan, et après sa chute en 1920 — l'émigration et finalement la Pologne.די געשיכטע פֿון Veli bek Jedigar (1897–1971) איז אַ דערציילונג וועגן ווי דער פּוילישער פּאַטריאָטיזם אינעם 20טן יאָרהונדערט האָט אָנגענומען די מערסט פֿאַרשידענע עטנישע און רעליגיעזע פֿאָרמען. געבוירן דעם 31טן אָקטאָבער 1897 אויפֿן משפּחה־גוט Tekeli אינעם בעקטום Borchalo אינעם קאַווקאַז (טיפֿליסער גובערניע פֿונעם רוסישן אימפּעריע), איז ער געווען דער זון פֿון Sadich Bek און דער פּרינצעסין Olga Russiva-Krochibachev. אַן אַזערבײַדזשאַנער. אַ מוסולמענער. אין 1915 האָט ער געמאַכט זײַן מאַטורע אין טיפֿליס (הײַנט Tbilisi), דערנאָך זיך צוגעשלאָסן צו דער רוסישער אַרמיי. נאָך דער רעוואָלוציע פֿון 1917 איז ער אַריבער צו דער נײַ־געשאַפֿענער אַרמיי פֿון דער אומאָפּהענגיקער דעמאָקראַטישער רעפּובליק אַזערבײַדזשאַן, און נאָך איר פֿאַל אין 1920 — עמיגראַציע און צום סוף פּוילן.

W Wojsku Polskim służył od 1920 roku. Wstąpił do kawalerii, dochodząc stopniowo do stanowisk sztabowych. We wrześniu 1936 został mianowany szefem sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii, w której skład wchodził 7 Pułk Ułanów Lubelskich. Stacjonował w Mińsku Mazowieckim — tam poznał swoją przyszłą żonę, Wandę Eminowicz. W kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, ale uniknął oflagu: udając Persa (zamaskował swoje azerbajdżańsko-rosyjskie pochodzenie jako neutralne perskie), został zwolniony w 1940 roku jako obywatel kraju trzeciego.He served in the Polish Army from 1920. He joined the cavalry, gradually rising to staff positions. In September 1936 he was appointed chief of staff of the Mazovian Cavalry Brigade, which included the 7th Lublin Uhlan Regiment. He was stationed in Mińsk Mazowiecki — there he met his future wife, Wanda Eminowicz. In the September 1939 campaign he was taken prisoner by the Germans, but avoided the oflag: pretending to be a Persian (he masked his Azerbaijani-Russian origin as neutral Persian), he was released in 1940 as a citizen of a third country.Serviu no Exército Polonês a partir de 1920. Ingressou na cavalaria, alcançando gradualmente cargos de estado-maior. Em setembro de 1936 foi nomeado chefe do estado-maior da Brigada de Cavalaria da Mazóvia, da qual fazia parte o 7.º Regimento de Ulanos de Lublin. Estava estacionado em Mińsk Mazowiecki — ali conheceu sua futura esposa, Wanda Eminowicz. Na campanha de setembro de 1939 foi feito prisioneiro pelos alemães, mas evitou o oflag: fingindo ser persa (mascarou sua origem azerbaijano-russa como persa neutra), foi libertado em 1940 como cidadão de um país terceiro.Er diente ab 1920 in der polnischen Armee. Er trat in die Kavallerie ein und stieg allmählich zu Stabspositionen auf. Im September 1936 wurde er zum Stabschef der Masowischen Kavalleriebrigade ernannt, zu der das 7. Ulanenregiment von Lublin gehörte. Er war in Mińsk Mazowiecki stationiert — dort lernte er seine zukünftige Frau, Wanda Eminowicz, kennen. Im Septemberfeldzug 1939 geriet er in deutsche Gefangenschaft, entging jedoch dem Oflag: indem er sich als Perser ausgab (er tarnte seine aserbaidschanisch-russische Herkunft als neutrale persische), wurde er 1940 als Bürger eines Drittlandes freigelassen.Hij diende vanaf 1920 in het Poolse leger. Hij ging bij de cavalerie, en steeg geleidelijk op naar stafposities. In september 1936 werd hij benoemd tot stafchef van de Mazovische Cavaleriebrigade, waartoe het 7e Lublin-ulanenregiment behoorde. Hij was gestationeerd in Mińsk Mazowiecki — daar ontmoette hij zijn toekomstige vrouw, Wanda Eminowicz. In de septembercampagne van 1939 werd hij door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt, maar ontkwam aan de oflag: door zich voor te doen als Pers (hij maskeerde zijn Azerbeidzjaans-Russische afkomst als neutraal Perzisch), werd hij in 1940 vrijgelaten als burger van een derde land.Il servit dans l'armée polonaise à partir de 1920. Il entra dans la cavalerie, accédant progressivement à des postes d'état-major. En septembre 1936, il fut nommé chef d'état-major de la Brigade de cavalerie de Mazovie, dont faisait partie le 7e régiment de uhlans de Lublin. Il était stationné à Mińsk Mazowiecki — c'est là qu'il rencontra sa future épouse, Wanda Eminowicz. Lors de la campagne de septembre 1939, il fut fait prisonnier par les Allemands, mais évita l'oflag : se faisant passer pour un Persan (il masqua son origine azerbaïdjano-russe en persane neutre), il fut libéré en 1940 en tant que citoyen d'un pays tiers.ער האָט געדינט אין דער פּוילישער אַרמיי פֿון 1920. ער איז אַרײַן אין דער קאַוואַלעריע, און אַלמעליך אַרויפֿגעגאַנגען צו שטאַב־פּאָזיציעס. אין סעפּטעמבער 1936 איז ער געווען נאָמינירט אַלס שטאַב־שעף פֿון דער מאַזאָווישער קאַוואַלעריע־בריגאַדע, צו וועלכער עס האָט געהערט דער 7טער לובלינער אולאַנען־רעגימענט. ער איז סטאַציאָנירט געווען אין Mińsk Mazowiecki — דאָרט האָט ער זיך באַקענט מיט זײַן צוקונפֿטיקער פֿרוי, Wanda Eminowicz. אינעם סעפּטעמבער־פֿעלדצוג 1939 איז ער געפֿאַלן אין דײַטשישער געפֿאַנגענשאַפֿט, אָבער אויסגעמיטן דעם אָפֿלאַג: זיך מאַכנדיק פֿאַר אַ פּערסער (ער האָט פֿאַרשטעלט זײַן אַזערבײַדזשאַניש־רוסישן אָפּשטאַם אַלס נייטראַל פּערסיש), איז ער באַפֿרײַט געוואָרן אין 1940 אַלס בירגער פֿון אַ דריטן לאַנד.

9 grudnia 1940 roku przyjął dowództwo konspiracyjnej reaktywacji 7 Pułku Ułanów Lubelskich w ramach Związku Walki Zbrojnej (później Armia Krajowa). Pseudonim „Damazy”. Kryptonim konspiracyjny jednostki: „Mazury”. Dowodził pułkiem AK do 17 lipca 1944 roku — do wybuchu Powstania Warszawskiego — kiedy z żoną Wandą i 2-letnią córką Zulejhą wyjechał do Wiednia. Wrócił do Warszawy w czasie walk Powstania. Po wojnie przedostał się do Włoch i dołączył do II Korpusu gen. Andersa, następnie emigrował do Londynu. Zmarł w 1971 roku.On 9 December 1940 he took command of the clandestine reactivation of the 7th Lublin Uhlan Regiment within the Union of Armed Struggle (later the Home Army). Pseudonym „Damazy". The unit's conspiratorial code name: „Mazury". He commanded the Home Army regiment until 17 July 1944 — until the outbreak of the Warsaw Uprising — when together with his wife Wanda and his 2-year-old daughter Zulejha he left for Vienna. He returned to Warsaw during the fighting of the Uprising. After the war he made his way to Italy and joined General Anders's II Corps, then emigrated to London. He died in 1971.Em 9 de dezembro de 1940 assumiu o comando da reativação clandestina do 7.º Regimento de Ulanos de Lublin no âmbito da União da Luta Armada (mais tarde Exército Nacional). Pseudônimo „Damazy". Nome de código conspiratório da unidade: „Mazury". Comandou o regimento do Exército Nacional até 17 de julho de 1944 — até a eclosão da Insurreição de Varsóvia — quando, com a esposa Wanda e a filha Zulejha, de 2 anos, partiu para Viena. Voltou a Varsóvia durante os combates da Insurreição. Após a guerra chegou à Itália e juntou-se ao II Corpo do general Anders, depois emigrou para Londres. Morreu em 1971.Am 9. Dezember 1940 übernahm er das Kommando über die konspirative Reaktivierung des 7. Ulanenregiments von Lublin im Rahmen des Verbandes für den Bewaffneten Kampf (später Heimatarmee). Pseudonym „Damazy". Der konspirative Deckname der Einheit: „Mazury". Er befehligte das Regiment der Heimatarmee bis zum 17. Juli 1944 — bis zum Ausbruch des Warschauer Aufstands — als er mit seiner Frau Wanda und seiner 2-jährigen Tochter Zulejha nach Wien abreiste. Während der Kämpfe des Aufstands kehrte er nach Warschau zurück. Nach dem Krieg gelangte er nach Italien und schloss sich dem II. Korps von General Anders an, danach emigrierte er nach London. Er starb 1971.Op 9 december 1940 nam hij het bevel over de clandestiene heractivering van het 7e Lublin-ulanenregiment binnen het Verbond voor de Gewapende Strijd (later het Thuisleger). Pseudoniem „Damazy". De conspiratieve codenaam van de eenheid: „Mazury". Hij voerde het bevel over het regiment van het Thuisleger tot 17 juli 1944 — tot het uitbreken van de Opstand van Warschau — toen hij met zijn vrouw Wanda en zijn 2-jarige dochter Zulejha naar Wenen vertrok. Hij keerde terug naar Warschau tijdens de gevechten van de Opstand. Na de oorlog bereikte hij Italië en sloot zich aan bij het II Korps van generaal Anders, en emigreerde vervolgens naar Londen. Hij stierf in 1971.Le 9 décembre 1940, il prit le commandement de la réactivation clandestine du 7e régiment de uhlans de Lublin au sein de l'Union de la Lutte armée (plus tard l'Armée de l'Intérieur). Pseudonyme « Damazy ». Nom de code conspiratif de l'unité : « Mazury ». Il commanda le régiment de l'Armée de l'Intérieur jusqu'au 17 juillet 1944 — jusqu'au déclenchement de l'Insurrection de Varsovie — lorsque, avec son épouse Wanda et sa fille Zulejha, âgée de 2 ans, il partit pour Vienne. Il revint à Varsovie pendant les combats de l'Insurrection. Après la guerre, il gagna l'Italie et rejoignit le IIe Corps du général Anders, puis émigra à Londres. Il mourut en 1971.דעם 9טן דעצעמבער 1940 האָט ער איבערגענומען די קאָמאַנדע פֿון דער קאָנספּיראַטיווער רעאַקטיווירונג פֿונעם 7טן לובלינער אולאַנען־רעגימענט אינעם פֿאַרבאַנד פֿונעם באַוואָפֿנטן קאַמף (שפּעטער די היים־אַרמיי). פּסעוודאָנים „Damazy". דער קאָנספּיראַטיווער קאָד־נאָמען פֿון דער איינהייט: „Mazury". ער האָט קאָמאַנדירט דעם רעגימענט פֿון דער היים־אַרמיי ביזן 17טן יולי 1944 — ביזן אויסברוך פֿונעם וואַרשעווער אויפֿשטאַנד — ווען ער איז מיט זײַן פֿרוי Wanda און זײַן 2־יאָריקער טאָכטער Zulejha אַוועקגעפֿאָרן קיין ווין. ער איז צוריקגעקומען קיין וואַרשע בעת די קאַמפֿן פֿונעם אויפֿשטאַנד. נאָך דער מלחמה איז ער אָנגעקומען אין איטאַליע און זיך צוגעשלאָסן צום II קאָרפּוס פֿון גענעראַל Anders, דערנאָך עמיגרירט קיין לאָנדאָן. ער איז געשטאָרבן אין 1971.

Córka PułkowaDaughter of the RegimentFilha do RegimentoTochter des RegimentsDochter van het RegimentFille du Régimentטאָכטער פֿונעם רעגימענט

Zulejha Jedigar urodziła się w 1942 roku — w środku okupacji niemieckiej, kiedy jej ojciec kierował konspiracyjnym 7 P.Uł. pod kryptonimem „Mazury”. Imię Zulejha — arabsko-tureckie, oznacza „piękną” lub „anielską”, w tradycji islamu związane z biblijną postacią (żona Putyfara w koranicznej opowieści o Józefie). Wybór tego imienia w Polsce lat 40. jest wyrazistym aktem tożsamości — córka Azera-muzułmanina-pułkownika polskiego otrzymuje imię z tradycji orientalnej, nie europejskiej. Przetrwała w Warszawie i Wiedniu, po wojnie z rodzicami na emigracji. Po śmierci ojca 1971 mieszkała w Madrycie, wyszła za mąż (nazwisko Kalinowska), ale zachowała nazwisko ojca z dopiskiem. Adres z koperty listu z 1992: Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.Zulejha Jedigar was born in 1942 — in the midst of the German occupation, when her father commanded the clandestine 7th Lublin Uhlan Regiment under the code name „Mazury". The name Zulejha — Arabic-Turkish, means „beautiful" or „angelic", in Islamic tradition associated with a biblical figure (Potiphar's wife in the Quranic story of Joseph). The choice of this name in Poland of the 1940s is an expressive act of identity — the daughter of a Muslim Azerbaijani who was a Polish colonel receives a name from the Oriental, not European, tradition. She survived in Warsaw and Vienna, and after the war went into emigration with her parents. After her father's death in 1971 she lived in Madrid, married (the surname Kalinowska), but kept her father's surname appended. The address from the envelope of the 1992 letter: Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.Zulejha Jedigar nasceu em 1942 — em plena ocupação alemã, quando seu pai comandava o clandestino 7.º Regimento de Ulanos de Lublin sob o codinome „Mazury". O nome Zulejha — árabe-turco, significa „bela" ou „angelical", na tradição islâmica associado a uma figura bíblica (a esposa de Potifar na narrativa corânica de José). A escolha desse nome na Polônia dos anos 1940 é um expressivo ato de identidade — a filha de um azerbaijano muçulmano que era coronel polonês recebe um nome da tradição oriental, não europeia. Sobreviveu em Varsóvia e Viena, e após a guerra foi para a emigração com os pais. Após a morte do pai em 1971 morou em Madri, casou-se (sobrenome Kalinowska), mas manteve o sobrenome do pai acrescido. O endereço do envelope da carta de 1992: Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.Zulejha Jedigar wurde 1942 geboren — mitten in der deutschen Besatzung, als ihr Vater das konspirative 7. Ulanenregiment von Lublin unter dem Decknamen „Mazury" befehligte. Der Name Zulejha — arabisch-türkisch, bedeutet „schön" oder „engelhaft", in der islamischen Tradition mit einer biblischen Gestalt verbunden (Potiphars Frau in der koranischen Josephsgeschichte). Die Wahl dieses Namens im Polen der 1940er Jahre ist ein ausdrucksvoller Akt der Identität — die Tochter eines muslimischen Aserbaidschaners, der polnischer Oberst war, erhält einen Namen aus der orientalischen, nicht europäischen Tradition. Sie überlebte in Warschau und Wien und ging nach dem Krieg mit ihren Eltern in die Emigration. Nach dem Tod ihres Vaters 1971 lebte sie in Madrid, heiratete (Nachname Kalinowska), behielt aber den Nachnamen ihres Vaters angefügt. Die Adresse vom Umschlag des Briefes von 1992: Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.Zulejha Jedigar werd geboren in 1942 — midden in de Duitse bezetting, toen haar vader het clandestiene 7e Lublin-ulanenregiment onder de codenaam „Mazury" aanvoerde. De naam Zulejha — Arabisch-Turks, betekent „mooi" of „engelachtig", in de islamitische traditie verbonden met een Bijbelse figuur (de vrouw van Potifar in het Koranische verhaal over Jozef). De keuze van deze naam in het Polen van de jaren 1940 is een expressieve daad van identiteit — de dochter van een moslim-Azerbeidzjaan die Pools kolonel was, krijgt een naam uit de oriëntaalse, niet Europese traditie. Zij overleefde in Warschau en Wenen, en ging na de oorlog met haar ouders in emigratie. Na de dood van haar vader in 1971 woonde zij in Madrid, trouwde (achternaam Kalinowska), maar behield de achternaam van haar vader erbij. Het adres van de envelop van de brief uit 1992: Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.Zulejha Jedigar naquit en 1942 — au milieu de l'occupation allemande, lorsque son père commandait le clandestin 7e régiment de uhlans de Lublin sous le nom de code « Mazury ». Le nom Zulejha — arabo-turc, signifie « belle » ou « angélique », dans la tradition islamique associé à une figure biblique (la femme de Putiphar dans le récit coranique de Joseph). Le choix de ce nom dans la Pologne des années 1940 est un acte expressif d'identité — la fille d'un Azerbaïdjanais musulman qui était colonel polonais reçoit un nom de la tradition orientale, non européenne. Elle survécut à Varsovie et à Vienne, et après la guerre partit en émigration avec ses parents. Après la mort de son père en 1971, elle vécut à Madrid, se maria (nom Kalinowska), mais conserva le nom de son père en ajout. L'adresse de l'enveloppe de la lettre de 1992 : Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.Zulejha Jedigar איז געבוירן געוואָרן אין 1942 — אין מיטן פֿון דער דײַטשישער אָקופּאַציע, ווען איר פֿאָטער האָט קאָמאַנדירט דעם קאָנספּיראַטיוון 7טן לובלינער אולאַנען־רעגימענט אונטערן קאָד־נאָמען „Mazury". דער נאָמען Zulejha — אַראַביש־טערקיש, מיינט „שיין" אָדער „מלאך־האַפֿטיק", אין דער איסלאַמישער טראַדיציע פֿאַרבונדן מיט אַ ביבלישער געשטאַלט (Potiphar'ס פֿרוי אינעם קוראַנישן מעשׂה וועגן יוסף). די אויסוואַל פֿון דעם נאָמען אין פּוילן פֿון די 1940ער יאָרן איז אַ אויסדריקלעכער אַקט פֿון אידענטיטעט — די טאָכטער פֿון אַ מוסולמענישן אַזערבײַדזשאַנער וואָס איז געווען אַ פּוילישער פּאָלקאָווניק באַקומט אַ נאָמען פֿון דער מיזרחדיקער, נישט אייראָפּעיִשער טראַדיציע. זי האָט איבערגעלעבט אין וואַרשע און ווין, און נאָך דער מלחמה איז זי אַוועק אין עמיגראַציע מיט אירע עלטערן. נאָכן טויט פֿון איר פֿאָטער אין 1971 האָט זי געוווינט אין מאַדריד, חתונה געהאַט (נאָמען Kalinowska), אָבער געהאַלטן דעם נאָמען פֿון איר פֿאָטער צוגעלייגט. דער אַדרעס פֿונעם קאָנווערט פֿונעם בריוו פֿון 1992: Orense 26-8°C, 28020 Madrid, España.

List z 30 lipca 1992Letter of 30 July 1992Carta de 30 de julho de 1992Brief vom 30. Juli 1992Brief van 30 juli 1992Lettre du 30 juillet 1992בריוו פֿונעם 30טן יולי 1992

Dokument ARG/V/766 to list odręczny Zulejhy do Krzysztofa Głuchowskiego „Jurasia” w Rio de Janeiro, wysłany z Madrytu 30 lipca 1992 roku. List otwiera się od osobistego wspomnienia: „Kochany Krzysiu, Kochani Państwo, 18 lat minęło od chwili kiedy żmy się widzieli w Barcelonie, stale jestem skalanie wdzięczna za opiekę i przyjęcie mnie wówczas tak wspaniale.” 1974 rok w Barcelonie — Zulejha miała wtedy 32 lata, Krzysztof 47. Oboje byli na emigracji. Spotkali się w Hiszpanii — być może na jakiejś uroczystości polonijnej lub pułkowej. Krzysztof „przyjął” ją — w jakim sensie, list nie precyzuje, ale sugeruje kontekst goszcząco-opiekuńczy. Po 18 latach Zulejha odzywa się w sprawie zawodowo-pułkowej.Document ARG/V/766 is a handwritten letter from Zulejha to Krzysztof Głuchowski «Juraś» in Rio de Janeiro, sent from Madrid on 30 July 1992. The letter opens with a personal reminiscence: «Dear Krzyś, dear friends, 18 years have passed since the moment we saw one another in Barcelona, I remain utterly grateful for the care and the wonderful welcome you gave me then.» The year 1974 in Barcelona — Zulejha was then 32, Krzysztof 47. Both were in exile. They met in Spain — perhaps at some Polish-émigré or regimental ceremony. Krzysztof «received» her — in what sense the letter does not specify, but it suggests a hospitable, protective context. After 18 years Zulejha gets in touch on a matter of professional and regimental concern.O documento ARG/V/766 é uma carta manuscrita de Zulejha a Krzysztof Głuchowski «Juraś» no Rio de Janeiro, enviada de Madrid em 30 de julho de 1992. A carta abre com uma reminiscência pessoal: «Querido Krzyś, queridos amigos, passaram-se 18 anos desde o momento em que nos vimos em Barcelona, continuo imensamente grata pelo cuidado e pelo magnífico acolhimento que então me deste.» O ano de 1974 em Barcelona — Zulejha tinha então 32 anos, Krzysztof 47. Ambos estavam no exílio. Encontraram-se em Espanha — talvez nalguma cerimónia da diáspora polonesa ou regimental. Krzysztof «acolheu-a» — em que sentido a carta não precisa, mas sugere um contexto hospitaleiro e protetor. Passados 18 anos, Zulejha entra em contacto por uma questão profissional e regimental.Das Dokument ARG/V/766 ist ein handgeschriebener Brief von Zulejha an Krzysztof Głuchowski «Juraś» in Rio de Janeiro, abgesandt aus Madrid am 30. Juli 1992. Der Brief beginnt mit einer persönlichen Erinnerung: «Lieber Krzyś, liebe Freunde, 18 Jahre sind vergangen seit dem Augenblick, da wir uns in Barcelona sahen, ich bleibe zutiefst dankbar für die Fürsorge und die wunderbare Aufnahme, die du mir damals zuteilwerden ließest.» Das Jahr 1974 in Barcelona — Zulejha war damals 32, Krzysztof 47. Beide waren im Exil. Sie trafen sich in Spanien — vielleicht bei einer polnisch-emigrantischen oder Regiments-Feier. Krzysztof «nahm sie auf» — in welchem Sinne, präzisiert der Brief nicht, doch er deutet einen gastfreundlich-fürsorglichen Kontext an. Nach 18 Jahren meldet sich Zulejha in einer beruflich-regimentlichen Angelegenheit.Document ARG/V/766 is een handgeschreven brief van Zulejha aan Krzysztof Głuchowski «Juraś» in Rio de Janeiro, verzonden uit Madrid op 30 juli 1992. De brief opent met een persoonlijke herinnering: «Lieve Krzyś, lieve vrienden, er zijn 18 jaar verstreken sinds het moment dat we elkaar in Barcelona zagen, ik blijf volkomen dankbaar voor de zorg en het schitterende onthaal dat je me toen gaf.» Het jaar 1974 in Barcelona — Zulejha was toen 32, Krzysztof 47. Beiden waren in ballingschap. Ze ontmoetten elkaar in Spanje — wellicht bij een of andere Pools-emigranten- of regimentsplechtigheid. Krzysztof «ving haar op» — in welke zin preciseert de brief niet, maar hij suggereert een gastvrije, beschermende context. Na 18 jaar neemt Zulejha contact op over een professionele en regimentskwestie.Le document ARG/V/766 est une lettre manuscrite de Zulejha à Krzysztof Głuchowski «Juraś» à Rio de Janeiro, envoyée de Madrid le 30 juillet 1992. La lettre s'ouvre sur un souvenir personnel : «Cher Krzyś, chers amis, 18 ans se sont écoulés depuis le moment où nous nous sommes vus à Barcelone, je reste profondément reconnaissante pour les soins et le merveilleux accueil que tu m'as alors réservés.» L'année 1974 à Barcelone — Zulejha avait alors 32 ans, Krzysztof 47. Tous deux étaient en exil. Ils se rencontrèrent en Espagne — peut-être lors d'une cérémonie de la diaspora polonaise ou régimentaire. Krzysztof «l'accueillit» — en quel sens la lettre ne le précise pas, mais elle suggère un contexte d'hospitalité et de protection. Après 18 ans, Zulejha reprend contact pour une affaire professionnelle et régimentaire.דאָקומענט ARG/V/766 איז אַ האַנטגעשריבענער בריוו פֿון Zulejha צו Krzysztof Głuchowski «Juraś» אין Rio de Janeiro, אַוועקגעשיקט פֿון Madrid דעם 30 יולי 1992. דער בריוו עפֿנט זיך מיט אַ פּערזענלעכן זכּרון: «טײַערער Krzyś, טײַערע פֿרײַנד, 18 יאָר זענען אַריבער זינט דעם מאָמענט ווען מיר האָבן זיך געזען אין Barcelona, איך בלײַב אַלץ אומגעהויער דאַנקבאַר פֿאַר דער אָפּהיטונג און דעם וווּנדערלעכן אויפֿנעם וואָס דו האָסט מיר דעמאָלט געגעבן.» דאָס יאָר 1974 אין Barcelona — Zulejha איז דעמאָלט געווען 32, Krzysztof 47. ביידע זענען געווען אין גלות. זיי האָבן זיך געטראָפֿן אין שפּאַניע — אפֿשר בײַ אַ פּויליש־עמיגראַנטישער אָדער רעגימענט־צערעמאָניע. Krzysztof האָט זי «אויפֿגענומען» — אין וועלכן זין פּרעציזירט דער בריוו נישט, אָבער ער אָנדײַט אַ גאַסטפֿרײַנדלעך־באַשיצנדיקן קאָנטעקסט. נאָך 18 יאָר מעלדט זיך Zulejha אין אַ פֿאַכלעך־רעגימענטלעכער זאַך.

Treść listu: prośba o poparcie finansowe dla APELU, który Zulejha załącza w formie drukowanej. APEL to list otwarty do wszystkich weteranów 7 P.Uł. rozproszonych po świecie, z prośbą o złożenie funduszy na zamówienie repliki sztandaru 7 P.Uł. Oryginalny sztandar znajdował się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie — zdobyty (lub zachowany) po kampanii wrześniowej 1939, przechowywany przez lata PRL, wzbudzał zainteresowanie środowisk kombatanckich. Replika miała być wiernie wykonana i mieć miejsce na polskich uroczystościach patriotycznych. Konto PKO Warszawa XII Oddział nr 1629-9377-132. Kontakty organizacyjne: Korzyński, Szaniawski.The content of the letter: a request for financial support for the APPEAL, which Zulejha encloses in printed form. The APPEAL is an open letter to all veterans of the 7th Uhlan Regiment scattered around the world, with a request to contribute funds to commission a replica of the standard of the 7th Uhlan Regiment. The original standard was held at the Polish Army Museum in Warsaw — captured (or preserved) after the September 1939 campaign, kept through the years of the People's Republic, it aroused the interest of veteran circles. The replica was to be faithfully made and to have its place at Polish patriotic ceremonies. PKO Warsaw 12th Branch account no. 1629-9377-132. Organizational contacts: Korzyński, Szaniawski.O conteúdo da carta: um pedido de apoio financeiro ao APELO, que Zulejha anexa em forma impressa. O APELO é uma carta aberta a todos os veteranos do 7.º Reg. de Ulanos dispersos pelo mundo, com o pedido de contribuir com fundos para encomendar uma réplica do estandarte do 7.º Reg. de Ulanos. O estandarte original encontrava-se no Museu do Exército Polonês em Varsóvia — capturado (ou conservado) após a campanha de setembro de 1939, guardado ao longo dos anos da República Popular, suscitava o interesse dos meios combatentes. A réplica devia ser executada fielmente e ter o seu lugar nas cerimónias patrióticas polonesas. Conta PKO Varsóvia 12.º Departamento n.º 1629-9377-132. Contactos organizacionais: Korzyński, Szaniawski.Der Inhalt des Briefes: eine Bitte um finanzielle Unterstützung für den AUFRUF, den Zulejha in gedruckter Form beilegt. Der AUFRUF ist ein offener Brief an alle in der Welt verstreuten Veteranen des 7. Ulanenregiments mit der Bitte, Mittel beizusteuern, um eine Replik der Standarte des 7. Ulanenregiments in Auftrag zu geben. Die ursprüngliche Standarte befand sich im Museum des Polnischen Heeres in Warschau — nach dem Septemberfeldzug 1939 erbeutet (oder bewahrt), über die Jahre der Volksrepublik aufbewahrt, erregte sie das Interesse der Kombattantenkreise. Die Replik sollte getreu angefertigt werden und ihren Platz bei polnischen patriotischen Feierlichkeiten haben. PKO Warschau 12. Filiale Konto Nr. 1629-9377-132. Organisatorische Kontakte: Korzyński, Szaniawski.De inhoud van de brief: een verzoek om financiële steun voor de OPROEP, die Zulejha in gedrukte vorm bijvoegt. De OPROEP is een open brief aan alle over de wereld verspreide veteranen van het 7e Ulanenregiment, met het verzoek fondsen bij te dragen om een replica van het vaandel van het 7e Ulanenregiment te laten vervaardigen. Het oorspronkelijke vaandel bevond zich in het Museum van het Poolse Leger in Warschau — buitgemaakt (of bewaard) na de septembercampagne van 1939, bewaard door de jaren van de Volksrepubliek heen, wekte het de belangstelling van veteranenkringen. De replica moest getrouw worden uitgevoerd en haar plaats hebben bij Poolse patriottische plechtigheden. PKO Warschau 12e Filiaal rekening nr. 1629-9377-132. Organisatorische contacten: Korzyński, Szaniawski.Le contenu de la lettre : une demande de soutien financier pour l'APPEL, que Zulejha joint sous forme imprimée. L'APPEL est une lettre ouverte à tous les vétérans du 7e Rég. de Uhlans dispersés à travers le monde, leur demandant de verser des fonds pour commander une réplique de l'étendard du 7e Rég. de Uhlans. L'étendard original se trouvait au Musée de l'Armée polonaise à Varsovie — capturé (ou conservé) après la campagne de septembre 1939, gardé durant les années de la République populaire, il suscitait l'intérêt des milieux combattants. La réplique devait être réalisée fidèlement et avoir sa place lors des cérémonies patriotiques polonaises. Compte PKO Varsovie 12e Succursale n° 1629-9377-132. Contacts organisationnels : Korzyński, Szaniawski.דער אינהאַלט פֿונעם בריוו: אַ בקשה אויף פֿינאַנציעלער שטיצע פֿאַרן אויפֿרוף, וואָס Zulejha לייגט צו אין געדרוקטער פֿאָרעם. דער אויפֿרוף איז אַן אָפֿענער בריוו צו אַלע איבער דער וועלט צעזייטע וועטעראַנען פֿונעם 7טן אולאַנען־רעגימענט, מיט אַ בקשה בײַצושטײַערן געלט צו באַשטעלן אַ רעפּליקע פֿונעם פֿאָן פֿונעם 7טן אולאַנען־רעגימענט. דער אָריגינעלער פֿאָן האָט זיך געפֿונען אינעם מוזיי פֿון דער פּוילישער אַרמיי אין וואַרשע — פֿאַרכאַפּט (אָדער אויפֿגעהיט) נאָך דער סעפּטעמבער־קאַמפּאַניע 1939, געהיט דורך די יאָרן פֿון דער פֿאָלקס־רעפּובליק, האָט ער דערוועקט דעם אינטערעס פֿון די קאָמבאַטאַנטן־קרײַזן. די רעפּליקע האָט געזאָלט זײַן געטרײַ אויסגעפֿירט און האָבן איר אָרט בײַ פּוילישע פּאַטריאָטישע צערעמאָניעס. PKO וואַרשע 12טע אָפּטיילונג קאָנטע נומ. 1629-9377-132. אָרגאַניזאַטאָרישע קאָנטאַקטן: Korzyński, Szaniawski.

„Córka Pułkowa" — formuła emocjonalna i prawna„Daughter of the Regiment" — an emotional and legal formula„Filha do Regimento" — uma fórmula emocional e jurídica„Tochter des Regiments" — eine emotionale und rechtliche Formel„Dochter van het Regiment" — een emotionele en juridische formule« Fille du Régiment » — une formule émotionnelle et juridique„טאָכטער פֿונעם רעגימענט" — אַ געפֿילישע און יוריסטישע פֿאָרמולע

Zulejha nazywa siebie w APELU „córką pułkową oraz córką dowódcy pułku płk. dypl. Veli bek Jedigar”. Formuła „córka pułkowa” ma w polskiej tradycji wojskowej głębokie znaczenie: jest to córka żołnierza, która od urodzenia związana jest z pułkiem ojca, otrzymuje od niego duchowe patronaty, w razie śmierci ojca przejmuje jego obowiązki symboliczne i często instytucjonalne. Zulejha, urodzona w 1942 roku w rodzinie dowódcy AK 7 P.Uł., była córką pułkową formalnie i emocjonalnie. Po śmierci ojca 1971 przyjęła na siebie obowiązek podtrzymywania pamięci pułku — co w 1992, po upadku PRL, nabrało konkretnej treści: sztandar-replika.In the APPEAL Zulejha calls herself „daughter of the regiment and daughter of the regiment's commander, Col. (dipl.) Veli bek Jedigar". The formula „daughter of the regiment" has a profound meaning in the Polish military tradition: she is the daughter of a soldier who from birth is bound to her father's regiment, receives spiritual patronages from it, and in the event of her father's death takes over his symbolic and often institutional duties. Zulejha, born in 1942 into the family of the Home Army commander of the 7th Lublin Uhlan Regiment, was a daughter of the regiment both formally and emotionally. After her father's death in 1971 she took upon herself the duty of upholding the memory of the regiment — which in 1992, after the fall of the People's Republic, took on concrete substance: the replica standard.No APELO Zulejha chama a si mesma „filha do regimento e filha do comandante do regimento, cel. dipl. Veli bek Jedigar". A fórmula „filha do regimento" tem na tradição militar polonesa um significado profundo: é a filha de um soldado que desde o nascimento está ligada ao regimento do pai, recebe dele patronatos espirituais e, em caso de morte do pai, assume suas obrigações simbólicas e muitas vezes institucionais. Zulejha, nascida em 1942 na família do comandante do Exército Nacional do 7.º Regimento de Ulanos de Lublin, era filha do regimento formal e emocionalmente. Após a morte do pai em 1971 assumiu o dever de manter a memória do regimento — o que em 1992, após a queda da República Popular, ganhou conteúdo concreto: o estandarte-réplica.Im AUFRUF nennt sich Zulejha „Tochter des Regiments und Tochter des Regimentskommandeurs, Oberst (dipl.) Veli bek Jedigar". Die Formel „Tochter des Regiments" hat in der polnischen Militärtradition eine tiefe Bedeutung: es ist die Tochter eines Soldaten, die von Geburt an mit dem Regiment des Vaters verbunden ist, von ihm geistige Patronate erhält und im Falle des Todes des Vaters seine symbolischen und oft institutionellen Pflichten übernimmt. Zulejha, 1942 in der Familie des Heimatarmee-Kommandeurs des 7. Ulanenregiments von Lublin geboren, war formell und emotional eine Tochter des Regiments. Nach dem Tod ihres Vaters 1971 nahm sie die Pflicht auf sich, die Erinnerung an das Regiment aufrechtzuerhalten — was 1992, nach dem Fall der Volksrepublik, konkreten Inhalt annahm: die Replik-Standarte.In de OPROEP noemt Zulejha zichzelf „dochter van het regiment en dochter van de regimentscommandant, kol. (dipl.) Veli bek Jedigar". De formule „dochter van het regiment" heeft in de Poolse militaire traditie een diepe betekenis: het is de dochter van een soldaat die vanaf de geboorte verbonden is met het regiment van haar vader, daarvan geestelijke patronages ontvangt en in geval van het overlijden van de vader zijn symbolische en vaak institutionele plichten overneemt. Zulejha, in 1942 geboren in de familie van de Thuislegercommandant van het 7e Lublin-ulanenregiment, was zowel formeel als emotioneel een dochter van het regiment. Na de dood van haar vader in 1971 nam zij de plicht op zich de herinnering aan het regiment in stand te houden — wat in 1992, na de val van de Volksrepubliek, concrete inhoud kreeg: het replica-vaandel.Dans l'APPEL, Zulejha se nomme elle-même « fille du régiment et fille du commandant du régiment, col. dipl. Veli bek Jedigar ». La formule « fille du régiment » a dans la tradition militaire polonaise une signification profonde : c'est la fille d'un soldat qui dès la naissance est liée au régiment de son père, en reçoit des patronages spirituels et, en cas de décès du père, reprend ses devoirs symboliques et souvent institutionnels. Zulejha, née en 1942 dans la famille du commandant de l'Armée de l'Intérieur du 7e régiment de uhlans de Lublin, était fille du régiment formellement et émotionnellement. Après la mort de son père en 1971, elle prit sur elle le devoir de perpétuer la mémoire du régiment — ce qui en 1992, après la chute de la République populaire, prit un contenu concret : l'étendard-réplique.אינעם רוף רופֿט זיך Zulejha „טאָכטער פֿונעם רעגימענט און טאָכטער פֿונעם רעגימענט־קאָמאַנדיר, פּאָלקאָווניק (דיפּל.) Veli bek Jedigar". די פֿאָרמולע „טאָכטער פֿונעם רעגימענט" האָט אין דער פּוילישער מיליטערישער טראַדיציע אַ טיפֿן באַטײַט: עס איז די טאָכטער פֿון אַ סאָלדאַט וואָס פֿון געבורט אָן איז פֿאַרבונדן מיטן רעגימענט פֿונעם פֿאָטער, באַקומט פֿון אים גײַסטיקע פּאַטראָנאַזשן, און אין פֿאַל פֿונעם טויט פֿונעם פֿאָטער איבערנעמט זײַנע סימבאָלישע און אָפֿט אינסטיטוציאָנעלע פֿליכטן. Zulejha, געבוירן אין 1942 אין דער משפּחה פֿונעם היים־אַרמיי־קאָמאַנדיר פֿונעם 7טן לובלינער אולאַנען־רעגימענט, איז געווען אַ טאָכטער פֿונעם רעגימענט פֿאָרמעל און עמאָציאָנעל. נאָכן טויט פֿון איר פֿאָטער אין 1971 האָט זי אויף זיך גענומען די פֿליכט צו אויפֿהאַלטן דעם זכּרון פֿונעם רעגימענט — וואָס אין 1992, נאָכן פֿאַל פֿון דער פֿאָלקס־רעפּובליק, האָט אָנגענומען אַ קאָנקרעטן אינהאַלט: דער רעפּליק־פֿאָן.

Powiązanie z ARG/III/33 — 18 lat korespondencji pułkowejConnection with ARG/III/33 — 18 years of regimental correspondenceVínculo com ARG/III/33 — 18 anos de correspondência do regimentoVerbindung mit ARG/III/33 — 18 Jahre RegimentskorrespondenzVerband met ARG/III/33 — 18 jaar regimentscorrespondentieLien avec ARG/III/33 — 18 ans de correspondance régimentaireפֿאַרבינדונג מיט ARG/III/33 — 18 יאָר רעגימענט־קאָרעספּאָנדענץ

List Zulejhy z 1992 roku jest kontynuacją wcześniejszej korespondencji w archiwum rodziny Głuchowskich. ARG/III/33 zawiera dokument z lat ok. 1980-2000: notatka od dziecka oficera 7 P.Uł. z podpisami por. Veli Jedigara i por. Janusza Poźniowskiego — „Drogi Krzysztofie, przesyłam Ci ten list w imieniu mojego Ojca, jako ciekawostkę, ale dotyczącą 7 pułku Ułanów”. Więzi kombatanckie trwają pokoleniami. List ARG/V/766 pięcioma latami wcześniej od tej notatki (1992 vs ok. 1997) — pokazuje, że relacja Krzysztof ↔ Jedigarowie była aktywna przez wiele dekad. Początek — w Barcelonie 1974. Koniec — prawdopodobnie po śmierci Krzysztofa w V.2020 (lub Zulejhy, jeśli żyła dłużej).Zulejha's letter of 1992 is a continuation of earlier correspondence in the archive of the Głuchowski family. ARG/III/33 contains a document from around 1980-2000: a note from the child of an officer of the 7th Uhlan Regiment with the signatures of Lt. Veli Jedigar and Lt. Janusz Poźniowski — «Dear Krzysztof, I am sending you this letter on behalf of my Father, as a curiosity, but one concerning the 7th Uhlan Regiment». Combatant bonds endure across generations. The letter ARG/V/766 is five years earlier than that note (1992 vs around 1997) — it shows that the relationship between Krzysztof ↔ the Jedigars was active for many decades. The beginning — in Barcelona in 1974. The end — probably after Krzysztof's death in May 2020 (or Zulejha's, if she lived longer).A carta de Zulejha de 1992 é a continuação de correspondência anterior no arquivo da família Głuchowski. O ARG/III/33 contém um documento de cerca de 1980-2000: uma nota do filho de um oficial do 7.º Reg. de Ulanos com as assinaturas do tenente Veli Jedigar e do tenente Janusz Poźniowski — «Caro Krzysztof, envio-te esta carta em nome do meu Pai, como curiosidade, mas que diz respeito ao 7.º regimento de Ulanos». Os laços combatentes perduram por gerações. A carta ARG/V/766 é cinco anos anterior a essa nota (1992 vs cerca de 1997) — mostra que a relação entre Krzysztof ↔ os Jedigar esteve ativa durante muitas décadas. O início — em Barcelona em 1974. O fim — provavelmente após a morte de Krzysztof em maio de 2020 (ou de Zulejha, se viveu mais tempo).Zulejhas Brief von 1992 ist eine Fortsetzung früherer Korrespondenz im Archiv der Familie Głuchowski. ARG/III/33 enthält ein Dokument aus der Zeit um 1980-2000: eine Notiz vom Kind eines Offiziers des 7. Ulanenregiments mit den Unterschriften von Lt. Veli Jedigar und Lt. Janusz Poźniowski — «Lieber Krzysztof, ich sende Dir diesen Brief im Namen meines Vaters, als Kuriosität, die jedoch das 7. Ulanenregiment betrifft». Kombattantenbande überdauern Generationen. Der Brief ARG/V/766 liegt fünf Jahre vor jener Notiz (1992 gegenüber etwa 1997) — er zeigt, dass die Beziehung zwischen Krzysztof ↔ den Jedigars über viele Jahrzehnte aktiv war. Der Anfang — in Barcelona 1974. Das Ende — wahrscheinlich nach Krzysztofs Tod im Mai 2020 (oder Zulejhas, falls sie länger lebte).Zulejha's brief van 1992 is een voortzetting van eerdere correspondentie in het archief van de familie Głuchowski. ARG/III/33 bevat een document uit ongeveer 1980-2000: een briefje van het kind van een officier van het 7e Ulanenregiment met de handtekeningen van luitenant Veli Jedigar en luitenant Janusz Poźniowski — «Beste Krzysztof, ik stuur je deze brief namens mijn Vader, als curiositeit, maar wel betreffende het 7e regiment Ulanen». Combattantenbanden duren generaties lang voort. De brief ARG/V/766 is vijf jaar ouder dan dat briefje (1992 vs ongeveer 1997) — hij toont dat de relatie tussen Krzysztof ↔ de Jedigars vele decennia actief was. Het begin — in Barcelona in 1974. Het einde — waarschijnlijk na de dood van Krzysztof in mei 2020 (of van Zulejha, als zij langer leefde).La lettre de Zulejha de 1992 est la continuation d'une correspondance antérieure dans l'archive de la famille Głuchowski. Le ARG/III/33 contient un document datant d'environ 1980-2000 : un mot de l'enfant d'un officier du 7e Rég. de Uhlans avec les signatures du lieutenant Veli Jedigar et du lieutenant Janusz Poźniowski — «Cher Krzysztof, je t'envoie cette lettre au nom de mon Père, comme une curiosité, mais concernant le 7e régiment de Uhlans». Les liens de combattants perdurent à travers les générations. La lettre ARG/V/766 est antérieure de cinq ans à ce mot (1992 contre environ 1997) — elle montre que la relation entre Krzysztof ↔ les Jedigar fut active pendant de nombreuses décennies. Le début — à Barcelone en 1974. La fin — probablement après la mort de Krzysztof en mai 2020 (ou de Zulejha, si elle a vécu plus longtemps).Zulejha'ס בריוו פֿון 1992 איז אַ פֿאָרזעצונג פֿון פֿריִערדיקער קאָרעספּאָנדענץ אינעם אַרכיוו פֿון דער Głuchowski־משפּחה. ARG/III/33 אַנטהאַלט אַ דאָקומענט פֿון אַרום 1980-2000: אַ נאָטיץ פֿונעם קינד פֿון אַן אָפֿיציר פֿונעם 7טן אולאַנען־רעגימענט מיט די אונטערשריפֿטן פֿון לייטענאַנט Veli Jedigar און לייטענאַנט Janusz Poźniowski — «טײַערער Krzysztof, איך שיק דיר דעם בריוו אין נאָמען פֿון מײַן טאַטן, ווי אַ מערקווירדיקייט, אָבער וואָס שייך דעם 7טן רעגימענט אולאַנען». קאָמבאַטאַנטן־בינדונגען האַלטן אָן דורך דורות. דער בריוו ARG/V/766 איז פֿינף יאָר פֿריִער ווי יענע נאָטיץ (1992 קעגן אַרום 1997) — ער ווײַזט אַז די באַציִונג צווישן Krzysztof ↔ די Jedigar איז געווען אַקטיוו פֿאַר פֿיל יאָרצענדליקער. דער אָנהייב — אין Barcelona אין 1974. דער סוף — מסתּמא נאָך Krzysztof'ס טויט אין מאַי 2020 (אָדער Zulejha'ס, אויב זי האָט געלעבט לענגער).

Znaczenie dokumentuThe significance of the documentO significado do documentoDie Bedeutung des DokumentsDe betekenis van het documentLa signification du documentדי באַטײַטונג פֿונעם דאָקומענט

List ARG/V/766 jest świadectwem trzypokoleniowej więzi polsko-azerbajdżańsko-polskiej, biegnącej przez trzy miasta: Warszawa (dowództwo AK 1940-1944), Madryt (emigracja córki), Rio de Janeiro (emigracja Krzysztofa). Dokumentuje, że 7 Pułk Ułanów Lubelskich nie był tylko polską jednostką wojskową: był organizmem społecznym, w którym rodzinne i osobiste więzi przekraczały granice etniczne i kontynentalne. Azer-muzułmanin, jego polska żona, ich córka pułkowa, polski powstaniec AK — wszyscy w jednym liście, w jednej sprawie: sztandar. Pamięć pułku jako rama tożsamości.The letter ARG/V/766 is a testimony of a three-generation Polish-Azerbaijani-Polish bond, running through three cities: Warsaw (Home Army command 1940-1944), Madrid (the daughter's emigration), Rio de Janeiro (Krzysztof's emigration). It documents that the 7th Lublin Uhlan Regiment was not merely a Polish military unit: it was a social organism, in which family and personal bonds crossed ethnic and continental borders. An Azeri Muslim, his Polish wife, their regimental daughter, a Polish Home Army insurgent — all in one letter, in one cause: the standard. The memory of the regiment as a frame of identity.A carta ARG/V/766 é o testemunho de um laço polaco-azerbaijano-polaco de três gerações, que atravessa três cidades: Varsóvia (comando do Exército Nacional 1940-1944), Madrid (emigração da filha), Rio de Janeiro (emigração de Krzysztof). Documenta que o 7.º Reg. de Ulanos de Lublin não era apenas uma unidade militar polonesa: era um organismo social, no qual os laços familiares e pessoais transpunham fronteiras étnicas e continentais. Um azeri muçulmano, a sua esposa polonesa, a sua filha regimental, um insurgente polonês do Exército Nacional — todos numa só carta, numa só causa: o estandarte. A memória do regimento como moldura de identidade.Der Brief ARG/V/766 ist ein Zeugnis einer drei Generationen umspannenden polnisch-aserbaidschanisch-polnischen Bindung, die durch drei Städte verläuft: Warschau (Heimatarmee-Kommando 1940-1944), Madrid (Emigration der Tochter), Rio de Janeiro (Emigration Krzysztofs). Er belegt, dass das 7. Lubliner Ulanenregiment nicht nur eine polnische Militäreinheit war: es war ein sozialer Organismus, in dem familiäre und persönliche Bindungen ethnische und kontinentale Grenzen überschritten. Ein aserbaidschanischer Muslim, seine polnische Frau, ihre Regimentstochter, ein polnischer Heimatarmee-Aufständischer — alle in einem Brief, in einer Sache: die Standarte. Die Erinnerung an das Regiment als Rahmen der Identität.De brief ARG/V/766 is een getuigenis van een drie generaties omspannende Pools-Azerbeidzjaans-Poolse band, die door drie steden loopt: Warschau (commando van het Thuisleger 1940-1944), Madrid (emigratie van de dochter), Rio de Janeiro (emigratie van Krzysztof). Hij documenteert dat het 7e Ulanenregiment van Lublin niet slechts een Poolse militaire eenheid was: het was een sociaal organisme, waarin familiale en persoonlijke banden etnische en continentale grenzen overschreden. Een Azerische moslim, zijn Poolse vrouw, hun regimentsdochter, een Poolse opstandeling van het Thuisleger — allen in één brief, in één zaak: het vaandel. De herinnering aan het regiment als kader van identiteit.La lettre ARG/V/766 est le témoignage d'un lien polono-azerbaïdjano-polonais de trois générations, courant à travers trois villes : Varsovie (commandement de l'Armée de l'Intérieur 1940-1944), Madrid (émigration de la fille), Rio de Janeiro (émigration de Krzysztof). Elle documente que le 7e Rég. de Uhlans de Lublin n'était pas seulement une unité militaire polonaise : c'était un organisme social, dans lequel les liens familiaux et personnels franchissaient les frontières ethniques et continentales. Un musulman azéri, son épouse polonaise, leur fille de régiment, un insurgé polonais de l'Armée de l'Intérieur — tous dans une seule lettre, pour une seule cause : l'étendard. La mémoire du régiment comme cadre d'identité.דער בריוו ARG/V/766 איז אַ עדות פֿון אַ דרײַ־דורותדיקער פּויליש־אַזערבײַדזשאַניש־פּוילישער בינדונג, וואָס לויפֿט דורך דרײַ שטעט: וואַרשע (היים־אַרמיי־קאָמאַנדע 1940-1944), Madrid (די עמיגראַציע פֿון דער טאָכטער), Rio de Janeiro (Krzysztof'ס עמיגראַציע). ער דאָקומענטירט אַז דער 7טער Lublin אולאַנען־רעגימענט איז נישט געווען בלויז אַ פּוילישע מיליטערישע איינהייט: עס איז געווען אַ סאָציאַלער אָרגאַניזם, אין וועלכן משפּחהדיקע און פּערזענלעכע בינדונגען האָבן אַריבערגעטראָטן עטנישע און קאָנטינענטאַלע גרענעצן. אַן אַזערישער מוסולמאַן, זײַן פּוילישע פֿרוי, זייער רעגימענט־טאָכטער, אַ פּוילישער היים־אַרמיי־אויפֿשטענדלער — אַלע אין איין בריוו, אין איין זאַך: דער פֿאָן. דער זכּרון פֿונעם רעגימענט ווי אַ ראַם פֿון אידענטיטעט.